When i look at past, i see it clearly that Couchsurfing is one of the best things that happened in my life.

I think it is one of greatest invention after the invention of internet, a true way to real cultural exchange, a road to the world peace…

Well, i become a member of Couchsurfing after i read a great article about it somewhere on the web. Bu i guess, i didint have time to discover it, and didnt really understant it what really was. Staying at somebody else’s house in foreign lands? Wow, might be great, but also dangerous, and also who accept somebody to his/her house for free stay anyway? These was one of the toughts that came to my mind after i heard Couchsurfings mission. I can easily say that, i was too skeptical about it.

I started using it again right after a close friend of mine, told me how great it is, and introduce me some of his Couchsurfers. After this experience all of my silly doubts about the Couchsurfing project disappeared!

After helping some Couchsurfers explore Istanbul, i sent my first couchrequest to Toom in Bangkok! Toom turned out to be is one of the greatest person that i met. He immediately accepted my couchsurfing request, and told me very clearly how to get his home after landing to airport. When i went there, there were already 5 other amazing Couchsurfers at Tooms house! 5 different people from 4 nations! One day our Spanish friends were cooking Spanish food, next day, Toom and his great brothers were cooking Thai food, there were lots of travelling stories from all over the world, and the atmosphere  was amazing! I didn’t have any similar feeling when i stayed at hotels, and my first impression was so impressive that i never missed any chance to join a city meeting, or help somebody on his questions about my city Istanbul.

It was the kind of philosophy that make me such a nihilist. But now i see that, by looking at the other works of Nietzsche, his aim was to build a philosophy that will help the feeling of “in vain”.

It has really been a  long time since i first met with Nietzshe,  but after that i was always effected with his thoughts. Now i am completely in a great rage, to read his works again, and understand his ideas better.

Plus: This time in English.

-I am going to a birthday party.
-i am going to toilet.
-i am going home.

Bright Eyes – At the Bottom of Everything

Harika bir yazım tarzı, çok eğlenceli karakterleri, serüvenlerden oluşan bir yazma stili var.

Bana göre Knut Hamsun, serüven anlaımnda Jack London un ilk versiyonudur.
Gerçi hayır hamsunda london kadar serüvenlere rastlayamayız.

ama yine de şu anda okuduğum knut hamsun’un “sonbahar yıldızları altında” kitabı, london tarzında bir kitap.

Yol üzerindeki birçok ayçiçek tarlasından biri…

Sonunda kışlacık köyüne varıyorum.

Kışlacık köyünü 8 km geçtikten sonra karşıma çıkan sevindirici tabela..

Orman yoluna girmeden önceki son köy olan Sivriler köyüne sadece 10 km yolum kalmış..

Yıldız dağlarının hafif yükseltileri üzerinde ine çıka ilerliyorum.

Büyüleyici orman manzarası…Durup dakikalarca seyrediyorum bu manzarayı.

Bu muhteşem yol hiç bitmesin istiyorum…

Ne zaman tam suyum bitecekken karşıma buz gibi suyu olan bir çeşme çıkıyor aniden…Sanki hepsi benim için özel olarak inşa edilmiş, belirli aralıklarla yerleştirilmiş…

Sivriler köyüne tam girecekken karşıma çıkan tabela.

İşte bundan yolun en zorlu kısmına geldik…Google mapsten incelediğm kadarıyla yol burada sona eriyor. Ama google earths ten çevreyi incelediğinizde; ormanın içinden iğneadaya kadar giden, nehirleri geçen nefis bir yol olduğunu görüyorsunuz. Ben de tabii ki her bisikletçinin ypaacağı gibi ikincisinden gitmeye karar vermiştim.

Siviler köyünde, köyün meydanına yakın bir yerde; bakkaldan dönerken yakaladığım bir insana orman yoluna nasıl çıkabileceğimi sordum hemen. Haritamdan çizerek anlattı bana yolu güzelce. Elindeki poşetlerde kahvaltı yapmak için aldığı ekmek, yumurta vb. şeyleri taşıyordu. Buyur bana gidelim, güzel bir köy sofrasında kahvaltı yaparız dedi. Böyle güzel bir teklifi reddettmem nasıl mümkün olabilir? Saat henüz 9 olmuştu ve ben şimdiden 80 km lik yolun 4 te üçünü gitmiştim. Ve amcanın söylediğine göre zaten, yolun geri kalanı hep iniş imiş… İyice bir sevinerek beni yemeğe davet eden amcayı izlemeye başladım. Bu arada rahat muhabbet edebilmek için, bisiklet inmiş, elimde bisikletle Mehmet amcayla yanyana yürüyordum. Nereden gelip nereye gittiğimi sordu…turumu kısaca anlattım ona. Ben daha konuşmaya yeni başlamışken heyecanlanmıştı. Cesaretimden dolayı beni bolca taktir etti… Anlattığına göre kendisi de gençken kastamonunun dağlarına tek başına uzun yürüşüylere çıkar, tek başına tüm gün yürümekten büyük zevk alırmış.

Mehmet Amca

Ormanın kıyısındaki içinde onlarca çeşit sebzeyle dolu geniş bahçe…

Domuz bekleme yeri…

Mehmet amcanın anlattığına göre, oramanın hemen içinde, evlerin çok yakınlarına kadar sık sık gelen, büyük domuz sürüleri yaşarmış…Bu mevsimde pek fazla yiyecek bulamadıkları için insanların bahçelerindeki sebzeleri yemek için sık sık gelirlermiş…

Bahçenin o sessiz güzelliğine renk katan Mehmet amcanın yetiştirdiği güzel çiçekler…

Kurumayı bekleyen taze ıhlamur… Ben gittiğimde müthiş koku tüm bahçeyi kaplıyordu. Kahvaltıda da tabii ki ıhlamur çayı vardı..

İyice kanım ısınıyor Mehmet amcaya. Kahvaltıdan sonra, hafif bir yağmur başlıyor… Etrafı nefis bir toprak kokusu kaplıyor. Mehmet amca da sabah güneş doğduğundan beri tarlada çalışmış. İkimiz de yorgunuz yani. Yağmurun dinmesini beklerken karşılıklı minderlere uzanıp, bir saat kadar kestiriyoruz. Uyandığımda herşey için çok çok teşekkür edip, Mehmet amcanın telefon numarasını aldıp, elini öptükten sonra yola çıkıyorum yeniden… Naparsınız; yolcu yolunda gerek…

Yola çıkıyorum, köyün meydanına geldikten sonra, köyün bakkalına yolda yiyecek birşeyler almak üzere giriyorum. Bu sayede köyün hem 20 yıllık imamı, hem de tek bakkalının sahibi olan Bekir abi ile tanışıyorum. Onunla da uzun uzun sohbet ediyoruz. Hayli bir zaman geçiriyorum Sivriler köyünde anlayacağınız. Saat 9 da geldiğim köyden, ancak öğleden sonra 2 gibi ayrılabiliyorum…

Bekir abi

Tatlı bir eğimle kıvrılarak alçalan toprak yol…

Yine suyum tam bittiği anda imdadıma yetişen buz gibi çeşme..

Yol üzerinde karşılaştığım bu kaplumbağayı karşıya geçene kadar 8 dk boyunca izliyorum…

Issız orman

Yavaş ve sakin bir sürüşün ardından saat 17 gibi İğneadaya giriyorum…

Kasabanın içinden doğruca geçerek, deniz kenarıdaki belediyeye ait çay bahçesine oturuyorum…

iğneadalı balıkçı; ağ örerken…

Derken Çeşme turunu birlikte yaptığımız muhteşem ekipten Ozan İstanbula geldi(İzmirden).
İzmir-Çeşme turu ikimizin de bisiklet ile ilk uzun yol denemesiydi. Ozan bu turdan sonra bisiklete binmeye hiç ara vermedi, irili ufaklı yaptığı sayısız turla birçok yeni tecrübeler edindi. Şİmdi ise 1800 km lik şahane bir tura çıkmaya hazırlanıyor. Bir hafta sonra başlayacağı İzmir-Hatay turunun ayrıntılı bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz.
İstanbulda Ozanla yaptığım uzun ve eşsiz sohbetlerden aldığım feyzle tek başıma uzun bir tura çıkmaya karar verdim.

Ozan

Kimden RESİMLER

Bu kesinlikle daha önce planladığm bir şey değildi. Zaten daha çadır kurmasını bile bilmediğim bir zamanda tek başıma kamplı bir tura çıkmak uzun uzun düşünülerek verilebilecek bir karar değil. Şimdi değil de ne zaman? diye sordum kendi kendime… Birşeyleri sürekli ertelemekten sıkılmıştım. Uzun yol bisikletçiliğine dair öğrenmem gereken ne varsa yaşayarak öğrenmeye karar verdim.

Yola çıkmama 1 gün kala nereye gideceğime henüz karar verememiştim. Önümde birçok seçenek olması karar vermemi zorlaştırıyordu. Sonunda tura Süleyman abi ve Evrim abinin gezi yazılarından tanıdığım Trakyanın Karadeniz sahilinde küçük bir kasaba olan Kıyıköye giderek başlamaya karar verdim. Biraz daha araştırmayla rotamın kıyıköy-iğneada-kırlklareli-edirne-keşan-çanakkale olmasının uygun olacağına karar verdim.

Planladığım Rota

İnternetten rotayı çiz, eğim grafiklerini çıkar, tüm rotanın harita olarak kullanılmak üzere teker teker çıktısını al derken saat 24.00 olmuştu. Yarın sabah saat 5 te yola çıkacaktım, ama daha bisikleti hazırlamamıştım. Bir gün daha kaybetmeyi istemediğimden hemen bisikleti ve çantaları hazırlamaya başladım. Gece saat 02.00 gibi tüm işlerimi bitirmiş bisikleti yola çıkmaya hazır hale getiebilmiştim.

Bisikletim

Sabah 5 te uyanıp 5.20 gibi yola çıkmayı düşünüyordum ama gece çok geç uyuyunca sabah planladığım saatte uyanamadım. Tam 3 tane telefonun alarmını kurup başımın kenarına koymama rağmen saat 7 de ancak uyanabildim. Korktuğum başıma gelmiş, geç kalmıştım. Kayıp zamanı telefi edebilmek için yolun belirli bir kısmını araçla gitmeye karar verdim.

Bisiklete atadığım gibi Kavacık kavşağına geldim. Buradan otogara giden bir araç bulup, otogardan da Çerkezköye giden bir araca binmeyi planlıyordum

Daha durağa gelir gelmez otogara giden küçük bir araba buldum. Ben bisikletin onca yükle beraber arabaya sığmayacağını şoförün de beni bu kadar yükle kabul etmeyeceğini düşündüğüm için araca binemeyeceğimi sanıyordum. Ama şoför ısrarla sığacağını söyleyince sevinerek bisikleti söktüm, yükleri ayırdım. Kocaman bisikletin ve onca yükün küçücük bagaja sığışını hayretle izleyerek arabaya bindim.

Küçük Araç

Otogara geldiğimde bisikleti arabadan indirip hemen tekrar kurarak Çerkezköy arabasını aramaya başladım. Fazla geçmeden Metro truzimin Çerkezköy arabasını buldum. Bilet almaya girdiğimde aracın çerkezköyden sonra saraya kadar gittiğini ve çerkezköy ile saraya gitmenin aynı fiyata olduğunu öğrenince hiç düşünmeden Saray’a bilet aldım.

Çerkezköy-Saray

Bisikleti geniş bagaja olduğu gibi yerleştiriyorum.

Otobüsle gelirken Çerkezköy-Saray arasındaki sıkıcı ve dar yolları görünce iyi ki Çerkezköyde inmemişim diyorum kendi kendime.

Çerkezköy-Saray arası

Saray-Kıyıköy arasında, ormanın içinden kıvrılarak ilerleyen yolda sık sık durarak yaklaşık 2 saat 30 dakikada kıyıköye ulaşıyorum.

Saraydan çıkış

Kısa bir sürüş ardından Kıyıköye varıyorum,

Kasabanın surları

Karadenizi görmek için son hızla kasabanın sonuna kadar geliyorum. Ve harika bir manzara ile karşılaşıyorum. Kayalar muhteşem gözüküyor. Deniz ise pırıl pırıl.

Kasabanın içinde sakin sakin pedallarken iki motorsikletli ile selamlaşıyoruz. Daha sonra kasabanın girişindeki belediye parkının önünde tekrar karşılaşınca sonradan tanıyacağım Ahmet abi, “Buyrun bir çay içelim” diyor. Birilikte dev gibi bir çınar ağacının altında bir masaya oturuyoruz. Uzun uzun sohbet ediyoruz. Nasıl olup da tek başıma biisklet ile yola çıkmaya cesaret edebildiğimi soruyorlar. Yola çıkmadan önce benim de endişelendiğimi ama yola çıkar çıkmaz tüm korkularımın geçtiğini söylüyorum.

Soldan sağa; Ben, Aykut ve Ahmet.

Taptaze çay eşliğinde 2 saatlik uzun ve keyifli bir sohbetten sonra biraz istemeyerek de olsa vedalaşarak ayrılılıyoruz. Daha doğrusu onlar bir yakınlarının düğününe gitmek üzere Çerkezköye hareket ediyorlar, ben ise Kıyıköyde kalıyorum.

İnternette gezinirken rasladığım, çok ama çok faydasını gördüğüm Kıyıköy krokisinden yararlanarak Kıyıköyü gezmeye başlıyorum.

İlk durak Aya Nikola manastırı

Kimden resimler

Aya Nikola Manastırı hakkında bazı bilgiler:

Manastıra gider gitmez manastırın önünde oturan Kıyıköyün yerlisi “Tako” ile konuşmaya başlıyoruz. Ona manastırın eskiden nasıl olduğunu soruyorum. Anlattıklarına göre manastır 1970 lere kadar neredeyse hiç bozulmadan oldukça sağlam bir şekilde ulaşmayı başarmış. Çocukluklarında manastırın tüm odalarının sapasağlam olduğunu, içeride oyunlar oynadıklarından bahsetti. Bundan sonra manastırın yasadışı define avcıları tarafından istilaya uğradığını her tarafında manastıra büyük zararlar veren kazılar yapıldığını anlattı. Manastıra en son ve en büyük darbeyi de anlattığına göre manastırın önünden geçen ve tarlalarla ulaşımı sağlayan yol vurmuş. Bu yol için manastırın dışarıda kalan büyük ahşap kısmını ve bahçesini yıkmışlar. Devlet manastır için herhangi bir harcama yapmadığından kendisi manastırı korumak için yaz kış orada kalıp, ziyaretçilerin yaptığı küçük bağışlar ile geçiniyormuş.

Tako ismiyle bilinen Manastır dostu ve onun küçük kızı.

Manastırın duvarlarına ağlarını örmüş büyük örümcek.

Pabuçdere

ve Yoldaşım…

Kenidim uzun zamandır hiç bu kadar huzurlu hissetmemiştim.

Kıyıköyde birkaç tane çadır kurma alanı var. Plaj kenarında olanı belediye işletiyor, çadır başına geceliğine 7 tl alıyor. Denizden gelen rüzgarlara açık ve güneşin altında olduğu için uzun süreli kampçılar tarafından pek tercih edilmiyor plajın kenarındaki kamping. Nehir kenarındaki kamp alanının da ücreti aynı, geceliği 7 tl. Ama 1 hafta kalırsanız geceliği 5 tl den anlaşabiliyorsunuz. Nehir kenarındaki kamp alanı tek kelimeyle harika. Adeta rüya gibi bir yer.

Pabuçdere kıyısındaki içerisinde kocaman kavak ağaçları olan Çadır kurma alanı.

İçeriye girip kamp alanının sorumlusunu ararken karşıma çıkıyor Sait abi. Kendisini oranın sorumlusu sanıyorum ilk başta. Ben merak ettiklerimi sorduktan sonra sorularımı cevaplamadan o başlıyor soru sormaya. Bisiklet ile nereden geldiğimi kim olduğumu, nereye gittiğimi soruyor. Hepsini teker teker cevaplıyorum. Çok şaşırıyor verdiğim cevaplara. Sanırım hayatında gördüğü en ilginç insanlardan birisiyim onun. Halbuki sadece bisiklet turu yapıyorum.
Bana kendisinin buranın görevlisi olmadığını, ama kamp alanının en güzel yerlerinde 3 çadırı olduğunu ve istediğim herhangi birinde misafiri olmayı kabul edersem büyük bir mutluluk duyacağını söylüyor.
Büyük bir memnuniyetle kabul ediyorum bu güzel teklifi. Hemen bir bardak çay dolduruyor Sait abi bana da.

Geceyi geçirdiğim büyük çadır

Odun ateşinde demlenen hiç eksik olmayan taze çayımız

Tüm yaz boyunca sürekli hayalini kurduğum hamak

Turumun ilk gününü böylece tamamlamış oluyorum. Herşey sandığımdan çok daha kolay geçiyor. Bunun böyle olmasında 160 km bisiklete binmeyi planlarken 50 km den az sürmüş olmamın da büyük bir payı var sanırım.

Gün boyunca Kıyıköye ilk girdiğimde tanıştığım Ahmet abi beni birkaç defa arayarak son durumumu öğreniyor. Ertesi gün ise yine birlikte denize girip, beraber vakit geçirebilmek için Kıyıköye geliyorlar.

Birlikte harika vakit geçirip, yine yaşlı çınar ağaçlarının altında birçok çay içtikten sonra yine ve bu sefer son kez ayrılıyoruz. Ben Kıyıköyü gezmeye yeni fotoğraflar çekmeye devam ediyorum.

Kıyıköy Limanı

Fener

Fenerin Güneş enerjisiyle çalışması ilgimi çekti.

Buz gibi bir çeşmenin suyunda yüzen su kaplumbağası.

O çeşmenin hemen yanında biten iğde ağacı

Kıyıköyde ikinci gecemi de geçirdikten sonra orman yollarından İğneadaya gitmeyi planlıyordum. Bunun için Kıyıköyde geçirdiğim son akşam bir internet kafeye giderek google earthten yolları iyice bir inceledim. Km saatim de olmadığından ne olur ne olmaz diye bütün yol ayrımlarını yolların nereye çıktığını ormanda kaybolmamak için iyice not aldım.

Yola çıkmaya hazır bisikletim

Kıyıköyde Gündoğumu

Orman yolu

Hamidiye yol ayrımı

Bu noktadan sonra, anayoldan ayrılıp köy yollarına geçtiğim için yol daha bir güzelleşiyor.

İki tarafı orman, tatlı iniş çıkışlarla dolu uzun bir yol.

Beni ilk görüşünde ilk önce kendini yırtarcasına havlayan sonra da uzun bir süre peşimden bana eşlik eden dev köpek. Bu noktadan sonra artık beni takip etmeyi bıraktı, ben de kendisine dün geceden kalma ekmeği attım; 20 dakikadır amansız bir şekilde beni takip eden köpek yavaşça yerinden kalktı, kuyruğunu sallayarak ekmeğe doğru yaklaştı, ekmeği aldığı gibi arkasını dönerek geldiği yöne doğru gitmeye başladı…

kısa bir süreliğine daha önce hiç tanımadığım insanlarla,
daha önce hiç bulunmadığım yerlerde
mutluluğa pedal çevirdim
hem de kışın ortası, şubatın başında.